Gezi notu

Koca bir tatilin ardından döndük. Gerçekten uzun bir tatil oldu perşembe ve cumayı da ekleyince. Tahminimden daha keyifli geçti. İzmir güzel bir şehir, hava o kadar güzeldi ki hırkayla dolaştım ve deniz var daha ne olsun:) Yolda giderken Afyon’dan aldığımız ekmek kadayıfını sevgili elticiğim yaptı. Muhteşem olmuştu. Daha durun biz resmini çekeceğiz diyemeden paylaştırmaya başladılar. O yaparken başında durup nasıl yaptığını da öğrenip, dönüşte tekrar Afyondan alarak geldik. Burada da ben yapacağım bakalım:)
En keyiflisi de Perşembe günü eşimle beraber bir yer bakmak için Havran köylerinde kendimizi dağlara vurduğumuz gündü bence. Çocukları büyüklere emanet ederek sabahın 6:30 da yola çıktık. Yol üzerinde simit, peynir, çay kahvaltısı. 9:30 da da Havranın meydan kahvesinde ağbimizle buluştuk. Okuldan kaçan çocuklar gibi hissettim kendimi. Uzun zamandır çocuklar olmadan bir yere gitmemiştik çünkü. Gidilecek olan mekana doğru yola çıktık. Hava o kadar temizdi ki, ağaçlar, bir taraf orman bayıldım oralara. Dönüşte Edremit üzerinden elticiğimi de alarak Akçay’a gittik. Kordon da kahvemizi içtik eski günlerdeki gibi. Daha sonra bizim gezeceğimiz göreceğimiz çok yer var diyerek vedalaştık ve Ören’de denize karşı güneşi batırdık. Ardından da Cunda.

Hep çok sevmişimdir. Eski Rum evleri, taş binalar, Arnavut kaldırımlarıyla güzel bir manzara oluşturuyor. Dar sokaklarında gezindik, Cunda Adası'nda sahilyolu boyunca birçok balık lokantası sıralanıyor. İnsan kendini her yere ait hissedemez. Ben kendimi her seferinde oraya ait hissediyorum ve bu ilginç geliyor bana. Çok fazla zaman geçirmedim orada aslında sadece böyle kısa ziyaretler ama evet ben buraya aitim duygusunu yaşıyorum her seferinde. Hele taş binalar arasında gezinmek, dar sokaklarda yürümek, mis gibi deniz havasını solumak, insanları çok keyifli.

Bahtiyarın yerinde ortada yanan kocaman şöminenin yanında içilen rakının, yenilen kalamarın ve diğer mezelerin tadına da diyecek yok. Sadece şu kadarını diyebiliyorum; Benim aklım, yüreğim Ege’de kaldı:))